sekiz güzel hediye

[phonexf]

DİNLEME...
Ama gerçekten dinleyin. Kesmeden, hayal kurmadan, vereceğiniz cevabı düşünmeden... Can kulağıyla dinleyin.

SEVGİ...
Kucaklamalar, öpücükler, sırt sıvazlamalar ve el tutmalar konusunda cömert olun. Bu ufak hareketler, aileniz ve dostlarınıza olan sevginizi daha açık göstermenizi sağlayabilir.

KAHKAHA...
Fikra anlatın, neşeli hikayeleri paylaşın. Bu armağanınız "Seninle birlikte gülmeyi seviyorum" anlamına gelir.

YAZILI BİR NOT...
Basit bir "Yardımın için teşekkürler" notu, ya da belki bir şiir... Kısa, elle yazılmış bir not bazen ömür boyu hatırlanır.

İLTİFAT...
Basit, içtenlikle söylenen bir söz ("Bu renk sana ne çok yakışmış", "Harika bir iş çıkardın", "Yemek nefis olmuş" gibi) karşınızdakinin içini aydınlatır.

İYİLİK...
Her gün, rutininizi kırıp birisine hoş, nazik bir şey yapın.

YALNIZLIK...
Bazen tek istediğimiz yalnız kalmaktır. Bu anlara duyarlı olun ve ihtiyacı olana yalnız kalma armağanını verin.

NEŞELİ BİR YAPI...
Birine tatlı bir söz söylemek gibisi yoktur. Selam vermek veya teşekkür etmek o kadar zor mu?

[_felsefi_]

Belki yanılıyorum ama, son yıllarda, kökeni belki de Abd kültürüne dayanan, bir "iyi insan olma" edebiyatı ve düşünürlüğü gelişti. Onların çektiği sıkça izlediğimiz filmler, gazeteler, dergiler, bu edebiyatın ve düşünürlüğün örnekleriyle dolu. Mail trafiğinde de insanlar bir yerlerden buldukları bu parçaları birbirlerine gönderiyorlar. Bu sitede de tonla var. Okur bir insan olarak bu tür parçalarla her yerde karşılaşmak çok kolay. Artık kitapçılarda bu tür kitapların olduğu ayrı standlar bile oluşmaya başladı.

Benim burda söylemek istediğim, bu edebiyatın yalan yanlış düşünceler ürettiği değil. Yukarıdaki postta, ilk sırada yer verilen 'Önce Dinle ve Anla' tembihine kim karşı çıkabilir. İnsanlar taklit edebilirler, güzel ve doğru sözler ve davranışlar ezberleyebilirler ve zaman zaman bunu uygulayabilirler ve gerçekten iyi insan (belki de mükemmel insan, çünkü, başarıyı, kendini gerçekleştirmek değil, başkalarının önüne geçmek olarak algılamanın bu edebiyat ve düşünürlükte daha ön planda olduğunu düşünüyorum) gibi olabilirler. Sorun, bir insanın, bu tembihleri hatırlayarak ve onlara göre davranarak iyi insan olmayı ne kadar sürdürebileceğidir. Hayat, bence, tembihlerle yürütülemeyecek kadar derinliğe, genişliğe ve biricikliğe sahip bir şey. Bu edebiyat bir tür akıl verme ve tembihten öte bir şey gibi gelmiyor bana. En fazla, bu edebiyatla beslenen biri hakkında, ta ki, gerçek somut bir durumla karşılaştığında hiç de doğru bulmayacağımız bir şekilde davrandığını görene kadar, "a ne kadar güzel şeyler söylüyor" duygusunu yaşatabilir. Nitekim, her insanın kendisine ait olmayan duyduğu ve taklit ettiği sözler ve davranışlar mutlaka vardır. Dikkat!

Şöyle yapın böyle yapın diyen sözlerden kaçınmak en iyisi, 'neden öyle yapmalıyım?' sorusunun cevabına, kendi aklımızla ulaşmalı ve ondan başkasının yapmak, olanaklarımız dışında olmalı. O zaman her yerde ve her durumda aynı ve tutarlı olma yolunda gelişebiliriz.

Peki, bu tür bir edebiyat bu gelişim yolunda insana fayda sağlamaz mı? Kesin sağlar. Ama bu edebiyatın ve düşünürlüğün amacı bu değil.

[horze]

tabi arkadaşımızı "sekiz güzel hediye"si için binpişman etmemek lazım.ben daha çok bu hoş hediyelerin yanısıra "felsefi" adında takıldım.bu söz ne seslendirir acaba?

[phonexf]

sen de sana uygunları alırsın veya kendi düşüncene göre yorumlarsın. Sonuçta yukarıdaki yazı şu anda toplumumuzda yapılmayan davranışlar

[dostum]

evet felsefi doğru söylüyorsun.Çünkü diğer uzuvların ahlak çerçevesinde yönlendirilmesini istediğimiz gibi düşünmek ve isbat etmekte "aklın bir ahlaki"ölçüsüdür.Kurukuruya bağlanmak ise bu çizginin dışındadır.

[coffee]

insan içinden geldiği gibi yaşamalı bence etik değerlere saygılı ve etrafındakilere rahatsızlık vermeden ... kendine saygısını kaybetmeden...
bu tür onu yapalım bunu yapalım öğretileri banada pek mantıklı gelmiyor... bi insanın bunu içinden gelerek yaptığı zaman hayatına bişeyler katacağı kanısındayım aksi takdirde bu yaptığı güzel davranışları kendi hissetmediği gibi karşısındaki insanlarada hissettiremez.bu davranışları yapmakdan öte felsefinin dediği gibi ilk önce neden yapılması gerektiği konusunda kendimizle bi diyalog yaşamalıyız ardından bu olumlu şeyleri özümsedikten hemen sonra zorlayarak değil kendiliğinden bunlar hayatımızın bi parçası olacaktır diye düşünüyorum herşey kendimizi ikna etmekten geçiyor bence.herkes günün sonunda sadece 10 dakika kendiyle bi iç hesaplaşma yaşasa nasıl olur bi düşünün.bunu klişe olarak söylemiyorum gerçekten bunu bi hayal edin sadece 10 dakika ortalama 65 senede size neler getirir...

[llibra_elmirr]

bu hediyelerden hepsi güzel ama iltifat ve yalnızlık hariç ...
çünküme birisi bana iltifat etti mi uyuzlaşıyom ve hiç hoşlanmıyom hatta bazen dalga mı geçiyo ne falan diyom kendi kendime ... yalnızlığıda sevmiyomm hem de hiç sevmiyom .....ben almıcam o yüzden geriye kalan tüm hediyeler süper içlerinden en güzelide saygı,sevgi ve tabiki kahkaha ...