Söylemek istediğim sözler var

[ashles]

Söylemek istediğim sözler var. Anlatılacak hikayeler, anılar. Gücüm olsaydı da eski suçsuzluğumu anlatabilseydim. Tek haykırış nefesim kalmadı şimdi. Anlatamasam da, yüreğime kazımışım onları, soğuk gecelere sarılmışım. Anılarımda esen meltemlerle savrulmuşum, yorgun kaldırımları aklıma getirip, yine uzak yollar düşlemişim. Anlatamasam da, acı verse de kopamamışım senli günlerden. Pişman mıyım? Asla...

Yaptığım hiçbir şeyden pişman olmamayı öğrendim yıllar önce. Her ne olursa olsun, kararlarımın arkasında durmayı. Ama içimde karşı koyamadığım, yüreğime yayılmasını engelleyemediğim bir duygu; “özlem...” Bana ne oluyor, bilmiyorum...

Eski günlerde, rüzgarları dize getiren, hırçın karşı konulamaz, sözünden dönmezken, şimdilerde çaresizlik içinde. Korkuyor, çünkü kendisine bile itiraf edemediği bu hain duygu iliklerine işliyor. İşte bu benim ve yüreğim parçalanırcasına özlüyorum. Nerelerde şimdi o giderken içimi dağlayan gurur?

Lanet olsun ki sen beni mahvederken karşı koyamayacak kadar güçsüzdüm. Oysa kendimi içimden fışkıran sevgiye kaptırsaydım; ne şimdi böyle çaresiz, ne de bu satırları yazmak için nedenim olurdu. Artık geri dönüşü yok bunun. Mucizeleri ise haketmiyorum. Keşke beraber ve el ele yürüsek yine, beraber yürüdüğümüz o yollarda diyorum, keşke demekten nefret ederek.

Artık eski halim kalmadı hiç. Gözlerimde yanan o ışık çoktan söndü. Eski coşkusu yok yüregimin. Bedenim, bu kendinden nefret eden ruhu taşımak istemiyor. Ve Bir Itiraf ; Asla göründüğüm kadar güçlü olmadım...[/

[laylayloom]

Originally Posted by ashles

Söylemek istediğim sözler var. Anlatılacak hikayeler, anılar. Gücüm olsaydı da eski suçsuzluğumu anlatabilseydim. Tek haykırış nefesim kalmadı şimdi. Anlatamasam da, yüreğime kazımışım onları, soğuk gecelere sarılmışım. Anılarımda esen meltemlerle savrulmuşum, yorgun kaldırımları aklıma getirip, yine uzak yollar düşlemişim. Anlatamasam da, acı verse de kopamamışım senli günlerden. Pişman mıyım? Asla...

Yaptığım hiçbir şeyden pişman olmamayı öğrendim yıllar önce. Her ne olursa olsun, kararlarımın arkasında durmayı. Ama içimde karşı koyamadığım, yüreğime yayılmasını engelleyemediğim bir duygu; “özlem...” Bana ne oluyor, bilmiyorum...

Eski günlerde, rüzgarları dize getiren, hırçın karşı konulamaz, sözünden dönmezken, şimdilerde çaresizlik içinde. Korkuyor, çünkü kendisine bile itiraf edemediği bu hain duygu iliklerine işliyor. İşte bu benim ve yüreğim parçalanırcasına özlüyorum. Nerelerde şimdi o giderken içimi dağlayan gurur?

Lanet olsun ki sen beni mahvederken karşı koyamayacak kadar güçsüzdüm. Oysa kendimi içimden fışkıran sevgiye kaptırsaydım; ne şimdi böyle çaresiz, ne de bu satırları yazmak için nedenim olurdu. Artık geri dönüşü yok bunun. Mucizeleri ise haketmiyorum. Keşke beraber ve el ele yürüsek yine, beraber yürüdüğümüz o yollarda diyorum, keşke demekten nefret ederek.

Artık eski halim kalmadı hiç. Gözlerimde yanan o ışık çoktan söndü. Eski coşkusu yok yüregimin. Bedenim, bu kendinden nefret eden ruhu taşımak istemiyor. Ve Bir Itiraf ; Asla göründüğüm kadar güçlü olmadım...[/

ash süpper olmuşş bayıldm vala... bunları kendin mi yazıosun yaw

[khbanu]

yapmak istedigim seyler var. televizyonda gordugum gibi bir asma koprunun uzerinden kendimi, belimde bir ip bagliyklen birakivermek istiyorum asagidaki nehre ya da sonu gorunmeyen vadiye dogru. biliyorum, hic bir zaman anlayamam belinde ip olmadan atlayanlarin o atlama kararina nasil vardiklarini, son andaki dusuncelerini. pismanlik, korku, son anda hatirlanan isimler, yuzler.. belimdeki ip beni kopruye, hayata baglarken bunu anlamaktan uzaklastiracak.

mesela ucaktan atlamak istiyorum. sirtimda parasutle gokten asagi inerken avina dogru pike yapan bir kartal gibi burnumun dikine, son hizla yere yaklasmak. ama avimi kaptiktan sonra (zaten kapamam da..) tekrar yukselemeyecegimi bilmek ve sirtimda hizimi azaltan parasut, beni ikinci hamlemi, geri nasil yukselecegim planini yapmaktan alikoyacak.

dunyanin en yuksek ve dik daglarina tirmanmak istiyorum. zirveye yaklastikca agirlasan cantam, fazla oksijen nedeniyle donen basim, her kasi ayri ayri yanan bacaklarimla oraya ilk ben cikiyormusum gibi hissetmek ve dusersem basima ne gelebilecegini gormek icin arkama, asagiya bakmak. sonsuzlugun ve ululugun karsisindaki kucuk cabamin aslinda ne buyuk bir caresizlik oldugunu gorup, dogaya, evrene meydan okumanin sacmaligini farketmek, beni zirveye vardigimda binbir hevesle hazirladigim bayragimi oraya dikmemi engeleyecek.

seninle birlikte olmak istiyorum. seninle dunyayi gezmek, durgun sularda yuzmek, deli sularda yelken acmak, dunyanin en iyi ascisinin favori yemegini seninle tatmak, gecenin bir yarisi dolapta kalan son biskuviyi seninle paylasmak, sabah uyanip ilk senin yuzunu gormek, gece en son senin sesini duyarak uyumak, hic gitmedigimiz yerleri seninle kesfetmek, cocuklugumun gectigi yerleri sana gostermek, kimselere soylemedigim sirlari sana soylemek, herkesin bildigi aptalliklarima seninle gulmek, yaralarimi sana sardirmak, yaralarina derman olmak istiyorum. ve biliyor musun, bu sefer hic bi sey beni durduramayacak..

[ashles]

Susmalıyım...

Yine bir gece ve yine baş başayım kendimle, işte yine seni bulup kaybettiğim
yerdeyim.

İnsanın bir şeylere karar vermesi ne kadar zor; ya seni içime gömmeli ya da
artık içimden söküp atmalıyım. Ama her ne olursa olsun susmalıyım. Hangisi daha
zor, hangisi daha acı? Gerçekten gitmeli miydin, yoksa kalıp yanımda savaşmalı
mı?... Bir yol arıyorum kendime, bulduğum tüm yollarsa sana çıkıyor…

Kapanmalı artık gözlerim. Sonsuz bir karanlıkta tek başıma yürümeye devam
etmeliyim... Yürümeliyim ardıma bile bakmadan, yürümeliyim parçalayarak
değerleri ve sevgileri, yok ederek yaşadığım tüm zamanları...

Nasılda acımasız zaman. Nasıl da yüceltmiştim seni gözümde. Tutup kendi
ellerimle koymuştum en yükseğe, sonra keyifle izlemiştim yüceliğini. Ama yine
ben bitirmeliyim. Tutup kollarından indirmeliyim olduğun yerden. Ya da seni
ölene kadar yaşatmalıyım içimde..... Ne kadar zor bir karar..

Bir yanım: “Bir daha kimse, hiç kimse onun kadar çok sevilmeyecek”, derken, bir
yanım sakin, sessiz...

Zaman geçiyor, acım dinmiyor. Kapanmıyor yaralarım.. Tükenirken ben, aklımda bir
tek sen... Görüyor musun, yine konuşuyorum ama sessizce. Susmayı öğreniyor
yüreğim..